De Middeleeuwen

Er is vaak beweerd dat de wijnmuur op de Wijngaardberg te Wezemaal uit de Middeleeuwen stamt. Logisch, zo dacht men, want in de late middeleeuwen (13de - 15de eeuw) kende het Hageland een bloeiende wijnteelt.

Een historisch onderzoek bracht aan het licht dat er in Wezemaal weinig middeleeuwse wijngaarden waren, op een belangrijke 13de-eeuwse wijngaard van Arnold II van Wezemaal na. 
Op het einde van de 16de eeuw was er in Wezemaal alleszins geen enkele wijngaard meer. Op twee zeldzame kaarten uit de 16de eeuw zijn op de latere Wijngaardberg alleen maar bossen te zien. Ook in bronnen van voor 1800 was er geen enkel spoor te bekennen van wijnbouw, en ook rond 1800 was er geen wijncultuur meer. De plaatsnaam "Wijngaardberg" ontbreekt overigens volledig. Pastoor Bruno Provoost omschreef de berg in 1778 als "Molenberg". Dit toponiem duidde de kop aan van de Wijngaardberg, die nu ook Heilig-Hartberg wordt genoemd en waar sinds de 16de eeuw en tot het begin van de 20ste eeuw een windmolen stond.

Van een mogelijke wijngaardmuur in de Middeleeuwen is er al helemaal niets terug te vinden. Op geen enkele kaart was er op de Wezemaalse berg een menselijk bouwwerk (buiten de molen) te bekennen.

Het enige wat vaststaat in verband met de middeleeuwse wijn is dat er enkele wijngaarden van landheren bestonden. Er was dus wel wijnbouw, net als in de rest van Brabant, maar zeker niet in die mate dat men van een Wezemaalse wijn kon spreken.